In Memoriam Jappie Lanting

Laatstleden dinsdag 19 december is Jacob Jan Lanting in zijn slaap overleden. Een longontsteking werd hem fataal. Daags voor kerstmis werd hij ter aarde besteld bij de grote kerk in Boazum. Ruim een week voordat hij op 3 januari 98 jaar zou worden.

Hij was een ‘warber Doarpsminske’ die veel betekend heeft voor het verenigingsleven in zijn dorp. Niet alleen zorgde hij dat de huizen en gebouwen die hij onderhanden kreeg, goed beschermd werden tegen weer en wind, maar stond ook zijn mannetje door zijn bestuurlijke inzet. Daar stond zijn verantwoordelijkheidsgevoel borg voor. Daarnaast maakte hij regelmatig tekeningen van huizen in het dorp. Daarmee volgde hij zijn baas Ate de Vries.
Geboren in Wiuwert, verhuisden zijn ouders eind jaren ’20 naar Boazum, waar ze gingen wonen in een van de beide woninkjes in het voormalige schoolgebouw bij de kerk aan het begin van de Tsjerkebuorren.
Na de oorlog werd hij opgeroepen voor de militaire dienst. Dat betekende voor hem dat hij binnen het kader van de Politionele Acties naar het toenmalige Nederlands Oost Indië werd uitgezonden. Daar maakte hij zich in de loop van zijn diensttijd op verschillende manieren verdienstelijk. Zo leerde hij onder andere Maleis, om met de bewoners te kunnen communiceren en hen te leren kennen. In zijn ‘dagboek’ over die tijd, dat in de Doarpsskille als feuilleton in 25 delen verscheen van september 1983 tot in januari 1986, worden zijn diverse activiteiten heel voorzichtig duidelijk, aan de hand van de vele verhalen die hij ophaalt.
Maart 1950 kwam hij na drie jaar terug in het koude Nederland en trouwt begin oktober dat jaar (eindelijk) met Janke Siderius. Ze gaan in het huisje van zijn ouders wonen. Als het andere huisje van de oude school aan het Tsjerkhôfsein zoals het toen werd genoemd, vrijkomt, koopt hij dat erbij. Het echtpaar krijgt vier kinderen: Teatske, Elleke, Ane en Janny.
Als schildersknecht bij Ate de Vries, leerde hij het vak. Tijdens het werk werd ook honderduit gepraat over het dorp, de ontwikkeling, de mensen en natuurlijk de gebouwen die ze onder handen hadden. Dankzij zijn uitstekende geheugen kreeg hij zo een grote kennis van en een uitbundige hoeveelheid verhalen over het reilen en zeilen van het dorp in de Jaren dertig. In zijn ‘Kuierkes troch Boazum’ in de Doarpsskille, kwamen die verhalen rond zijn hoofdpersoon Riemer, in de loop van vele jaren tot leven. In 1957 begint hij voor zichzelf in de werkplaats van zijn oude baas.

Jaarvergadering van Doarpsmienskip in 1987, toen Jappie het boekje ‘Kuierkes troch Boazum’ door voorzitter Jan Zantema kreeg aangeboden.

In 1965 verhuizen ze naar de huurwoning in de toenmalige Schoolstraat. In 1971 werd die straat omgedoopt tot de Dokter Miedemastrjitte. Naast het huis zette hij een schuur, als werkplaats voor zijn schilderwerk.
Op de fiets, met de ladder op zijn schouder, reed hij naar de huizen waar hij het houtwerk van een nieuwe beschermlaag voorzag. In de loop van 1969 kwam zijn zoon Ane bij hem ‘in de zaak’. Toen is er een auto gekomen om naar het werk te gaan. Groot voordeel daarvan was dan ook dat er altijd genoeg gereedschap meegenomen kon worden.
Als verenigingsmens was hij lid van vele verenigingen in het dorp en belandde dan regelmatig in het bestuur. Zo was hij niet alleen jarenlang secretaris van de in 1965 nieuw opgerichte Kaatsclub ‘Boazum’, maar zat hij ook in ‘Doarpsmienskip’, waar hij na het vertrek van Master Zantema het voorzitterschap voor zijn rekening nam. In de Begrafenisvereniging ‘Draagt elkanders lasten’ verzorgde hij ook een bestuursfunctie, terwijl het bestuur van de bijzondere school ook op zijn inzet mocht rekenen. Bij gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de school heeft hij de geschiedenis van de school beschreven.
Van de Dokter Miedemastrjitte verhuisde het echtpaar in 2007 naar het laatste bejaardenwoninkje op De Havens. Daar werd hij nog regelmatig bezocht door oude ‘Boazumers om útens’ om herinneringen op te halen en hij voorzag ook de werkgroep ‘Aldboazum’ met zijn fenomenale geheugen regelmatig van informatie over mensen en huizen.
Tot op het laatste moment was hij nog goed bij de tijd en voortdurend belangstellend. Er werd tot het laatste moment liefdevol door zijn naasten, buren en dorpsgenoten op hem gelet en voor hem gezorgd.
Team Ald Boazum

Als voorbeeld van zijn schrijversactiviteiten voor de Doarpsskille: een willekeurig stukje uit de bundel ‘Kuierkes troch Boazum’, met de avonturen van Riemer: mild en beschouwend. Allerlei namen van mensen uit de Jaren dertig van de vorige eeuw komen langs. Theunis Bos was de caféhouder op de hoek van de Súderdyk en de Sylsterdyk. Linze Wagenaar was winkelier op De Havens 7 waar Hendrik Jonker en Dieuwke Greijdanus nu wonen. Ook zat hij in het schoolbestuur van de toenmalige Emmaschool. Mintsje was zijn vrouw.