In memoriam Henk Kroes
Nadat Swaentsje zo ‘hommels’ overleed in Leeuwarden en hier begraven, is Henk snel achter haar aan gegaan. Wanneer bij mensen die als één geheel samen leefden, er een wegvalt, is de ander ook volledig uit het evenwicht. Mede door zijn ziekte, moest ook Henk afscheid van het leven nemen.
Geboren in Terkaple op 1 november 1938, als zoon in het boerengezin van Harmke Brouwer en Jan Hindriksz. Kroes, groeide hij op, tussen de sloten, de Terkapstler en Goëngarijpster poelen. Zo werd het water hem zeer vertrouwd.
Henk doet de HBS en blijkt geknipt voor de opleiding weg- en waterbouw.
Hij volgt in Den Haag de H.T.S. en vervolgens stoomt hij door naar de T.H. in Delft.
Ondertussen trouwt Henk met Swaentsje Bouma, die hij al vanaf zijn 17e kende.
Zij woonde in Leeuwarden, hij in Delft. In 1963 werd in september Jan Hindrik geboren en kon Swaentsje naar Delft verhuizen.
Na zijn studie koos hij met plezier voor Friesland. De jonge verkeersingenieur kon aan de gang bij de Provinciale Waterstaat. Ze vonden een huis naar hun smaak in Boazum. De voormalige gereformeerde pastorie. Hier ontwikkelden hun kinderen Jan Hindrik, Pyke, Sytse en Jildou, die hier geboren werd, zich en vlogen uit.
Sinds het gezin zich april 1969 in Boazum vestigde, heeft hij hier veel voor het dorp en kerk betekend. Al gauw werd hij kerkrentmeester/kerkvoogd en nam het initiatief om opnieuw een tweede luidklok in de kerktoren te laten hangen.
Hij juichte het streven toe om de klokluiderstaak van de overleden koster door een ‘Klokliedersgilde’ over te laten nemen, zodat de traditie om drie keer per dag de klok te luiden in stand werd gehouden. Dat wordt nog steeds gedaan, zij het nu geautomatiseerd.
Rond 1980 zorgde hij, in samenwerking met Doarpsmienskip, dat het failliet gegane dorpscafé gered kon worden. Daarvoor werd door het college van Kerkvoogden en met toestemming van de leden het passief op de bank rustend geld als lening beschikbaar gesteld. Stichting Algemien Belang werd opgericht, met Henk Kroes, Jappie Lanting en Thewis Wiersma in het bestuur. Het café werd toen gekocht en het Doarpshûs/cafe kon verder geëxploiteerd worden.
Ook is hij de afgelopen jaren een van de oprichters (eerst als vrijwilliger) en later voorzitter van Nijkleaster in Jorwert geweest.
In 2010 was het orgel in slechte staat en ook hiervoor heeft Henk Kroes zich sterk gemaakt. Hiervoor werd subsidie beschikbaar gesteld, maar er moest door de gemeente nog wel veel geld bij elkaar gebracht worden. Er werden veel acties op touw gezet, onder andere door de bezielende begeleiding van Henk.
Als natuurliefhebber en provinciaal ambtenaar werd hij lid van het bestuur van It Fryske Gea en als directeur heeft hij daar veel gedaan aan de ontwikkeling en het behoud van de Friese Natuur.
Als geboren en getogen boerenzoon was Henk Kroes altijd in beweging. Omdat hij zich in 1961 had ingeschreven voor de -niet doorgegane- 11-stedentocht was hij automatisch lid van de vereniging geworden. Voor de tocht in 1963 kon hij ‘dus’ in de eerste groep starten. Hij heeft Franeker gehaald. Toen werd de tocht gesloten verklaard.
Werkzaam bij de Provinciale waterstaat, belandde hij ook in het bestuur van de Friesche Elf Steden. Als fervent schaatser werd hij eerst de ijsmeester van de Vereniging. In die functie maakte hij in 1985 en 1987 twee Elfstedentochten mee. Als voorzitter van de vereniging maakte hij in 1995 en 1997 nog eens twee Elfstedentochten mee. Toen werden zijn legendarisch woorden “It giet Oan!” geboren.
Als fietser heeft hij bijna de hele wereld doorkruist. Voor het goede doel fietste hij van Wladiwostok naar Scheveningen. Om geld in te zamelen voor de verbouwing van Waltawei 4 voor het Prinses Beatrixfonds, fietste hij met een groep collegas bij de Provincie van Maastricht naar Boazum. Met een tocht van Bolsward naar Accra in Ghana schreef hij Afrika op zijn lijstje bij. Zelfs fietste hij dwars door de Verenigde Staten.
De laatste jaren zagen we hem nog regelmatig als wandelaar in een straf tempo langs de Zwette richting Easterwierrum gaan, terwijl zijn Swaentsje het bescheiden hield bij een wandelingetje langs de Singel, op en neer naar het Spoor.
Zijn hele leven heeft hij zich in dienst gesteld voor de instanties waar hij zich aan verbond. Of dat nou het dorp Boazum of de Provincie was, It Fryske Gea, de Friesche Elf Steden of Simmer 2000, hij ging er voor de volle 100% voor en zocht altijd naar een harmonische oplossing voor de problemen die hij op zijn bordje kreeg.
Nu is hij aan zijn laatste tocht begonnen. Een ‘Warber minske’ is heengegaan.